تعطیلی به علت تغییر مکان
این مغازه به چند کوچه بالاتر منتقل شد! آنجا پذیرای نظرات شما هستم
I want to go home
میدونی چیه! ما واقعاً داریم تو سرزمین عجایب زندگی میکنیم. البته منظورم کرهٔ زمین نیست. منظورم سرزمینیه که ذهن هر کدوم از ما در ترکیب با دنیای واقعی میسازه. نحوهٔ فکر کردنمون، انگیزههامون، تمایلاتمون، چشماندازی که از زندگی برای خودمون داریم، گذشتهای که تجربهاش کردیم، عشقهامون، نفرتهامون، احساساتمون و خیلی چیزای دیگه که به فکرم نمیرسه. ولی هرچه بزرگتر میشیم از دنیای خیالی خودمون بیشتر دور میشیم و به دنیای واقعی یا دنیای خیالی دیگران بیشتر نزدیک میشیم و آروم آروم اسیر میشیم. اسیر علم، اسیر خرافات، اسیر توهم مُجمَع، اسیر خودخواهی دیگران، اسیر خودخواهی خودمون، اسیر عشق و نفرت بیاساس، اسیر احساس اسیر بودن. یه روز مطمئن بودیم خورشید به دور زمین میچرخه. امروز همه مطمئنیم که زمین به دور خورشید میچرخه. پای صحبت یکی از استادای دانشگاهمون نشسته بودم حرف خیلی قشنگی در مورد نظریه زد: «نظریه دادن تو علوم انسانی کار بسیار خطرناکیه! به دلیل این که نظریات علوم انسانی اثر پیگمالیون دارند. نظریات علوم انسانی برخلاف نظریات علوم دیگر بر حقایق تأثیر میگذارد و آنها را متحول میسازد.» از این میترسم که روزی ثابت شه همهٔ اون چیزی که فکر میکردیم غلط بوده. از اون بیشتر میترسم که نتونیم حقیقت رو هضم کنیم. آمادگی برای تغییر اعتقادمون نداشته باشیم. یعنی اسیر اعتقاداتمون باشیم. اما اینا چیزایی نبودن که میخواستم تو این پست بگم. گرچه بیربط نیستند. مسأله اینه که فهمیدن چه چیزی اهمیت بیشتری داره! مسأله آزادیه! مسأله آرامشه! دارم همه چی رو تحلیل میکنم! دارم همه چی رو اندازهگیری میکنم! دارم سعی میکنم حقیقت هر چیزی رو کشف کنم! دور و برم پر شده از استدلال و منطق و روش و روششناسی! همهاش سنجش درستی و چرایی و چگونگی و علت و معلول! دلم میخواست با شهودم زندگی میکردم. (الان که دارم اینا رو اینجا مینویسم، دارم فکر میکنم آیا این حرفی که اینجا مینویسم حرف درستیه؟ این دلم میخوادی که میگم ریشهاش چیه؟) دلم میخواست بیواسطه میتونستم نتیجهگیری کنم. عاشق میشدم و ریشهٔ عاشق شدنم رو تو روانی بودن خودم جستجو نمیکردم. دلم میخواست میتونستم به زندگی و به طبیعت لبخند بزنم و ازشون بیشتر لذت ببرم. کاش یکی اینجا بود و میگفت میفهمم چی میگی. یا یکی بود که باهام موافق بود یا یکی بود که دست رو سرم میکشید و بهم لبخند میزد و میگفت میفهمم چیمیگی! شاید خیلی تنهام! یا شاید اسیر توهم تنهایی شدم! یا شاید فقط احساس تنهایی میکنم (به خاطر خودخواهی خودم)!
نتونستم در مورد خبر کمک شهرداری به لبنان چیزی ننویسم. جالبه بدونید: دوباره یک مطلب را یادآور میشوم که چرا مسئولان کشور در حضور خبرنگاران کارشان را اینگونه توجیه میکنند که مثلاً «مبلغ 3 میلیارد تومان با توجه به حجم پروژههای عمرانی، مبلغی نیست كه بخواهیم نگاه خاصی به آن داشته باشیم.» چراغی که به خانه رواست، به مسجد حرام است. چه مهتابی باشد، چه لامپ کممصرف، چه فانوس!
روی تختم دراز کشیده بودم و داشتم کتاب جدیدی که خریده بودم ورق میزدم. چند وقتیه که درگیر یه مسأله شدم که خیلی اذیتم میکنه. تمام عمرم تا حالا، سر و کارم با علوم سخت بوده؛ مسائلی که باهاشون برخورد داشتم دقیق و صریح مطرح میشدند و جوابهای قطعی داشتند. اما حالا سر و کارم افتاده با علوم نرم. اینجا نه مسألهها درست و صریح مطرح میشن، نه کسی جواب قطعی به مسائل میده. استدلالهای دانشمنداشون به نظرم احمقانه میاد. حرفهاشون به نظر میرسه خشتن که پرتوان زده میشن! خلاصه گیج شدم. آخه این که نشد علم! به خودم گفتم قسم میخورم که بدون دلیل منطقی این طرز تفکر رو قبول نکنم. (البته منظورم منطقی بود که بهش میگفتم علم. همونی که علوم سخت روش استواره.) بعد به خودم گفتم میخوای به طور منطقی بپذیری که یه جور منطق دیگه وجود داره که قوانینش تو منطقی که بلدی نمیگنجه؟ مثل اینه که یه پیچ با شیارهای دوسو تو تاریکی رو بخوای با پیچگشتی چهارسو باز کنی و بگیریش جلوی نور تا ببینی دوسو بوده یا نه!
«لیبرالیسم یعنی چه؟ یعنی آزادیخواهی؛ یعنی من حاضرم بمیرم تا تو که مخالف من هستی، بتوانی حرفت را بزنی.» حالا چی؟ هنوزم فکر میکنی لیبرالی؟
حقیقت اینه که کارای زیادی میشه کرد که من رو راضی کنه. ولی امروز فهمیدم همهٔ این کارها یک ویژگی مشترک دارن: حل مسئله! البته نه هر مسئلهای. مسئلههایی وجود داره که وقتی حلشون میکنی میفهمی IQ بالایی داری. مثل مسئلههایی که تو مدرسهها و دانشگاهها پیدا میشن. خصوصیت خیلی از این مسئلهها اینه که اگه تو حلشون نکنی بالاخره یکی میاد و حلشون میکنه. اینا چنگی به دل نمیزنه! مسئلههایی وجود داره که دیگران، حتی اونایی که ادعا مسئله حل کنیشون میشه یا اونایی که توانایی حل کردن مسئله دارن، نمیخوان حلشون کنن! چه میدونم! شاید میترسن نتونن. شاید منافعشون به خطر میافته. شاید میترسن منافع بعضیها به خطر بیافته. یا شاید هم فکر میکنن این یکی رو دیگه نمیشه حل! که من به شدت با این حرف مخالفم. هیچ مسئلهای وجود نداره که نشه حلش کرد. لازم هم نیست بیشتر توضیح بدم. مسئلههایی وجود داره که حتی طرحشون هم به فکر آدما نمیرسه. مثالی که در این مورد میشه زد مثال همین مملکت ماست. من و همهٔ آدمهایی که تا حالا دیدم میتونن این مسئله رو ببینن. هر کس به اندازهی درک و فهم و موقعیتی که داره مسئله رو مهم یا بغرنج میبینه. تورم، فقر (اقتصادی و علمی و فرهنگی)، بیماریهای روانی، ناامیدی، عدم آسایش و امنیت و... . لازم نیست من نام ببرم. یه نگاهی به هرم مازلو که بندازی و یه کم که با زندگی خودت تو ایران مقایسه کنی، مسئلهها رو در میاری. یه بار فقط خودتو در نظر بگیر و به هرم نگاه کن. ببین کجای هرم هستی. ببین کجاها ارضا شده و کجاها نه. یه بار دیگه مردم عامهی ایران رو ببین و این مقایسه رو انجام بده. بعد فرق خودتو با مردم ایران ببین. من وقتی این مقایسه رو انجام میدم احساس میکنم مردم دارن بهم میگن: «بیخودی سرتو درد نیار، مشکلات ما با مشکلات تو فرق داره. مشکلی که تو حس میکنی مشکلی نیست که ما حس میکنیم. تو کاری برای ما نمیتونی بکنی. بهتره بری یه جایی که مشکلاتشون با مشکلاتی که تو میبینی یکی باشه.» خُب راست میگن! من اگر بخوام مفید باشم باید مسئلهای رو حل کنم که مسئلهٔ اجتماع باشه. تا وقتی که بستر حل مسئله وجود نداشته باشه حل مسئله بیفایده است. چون حل مسئلهای که احساس نمیشه خودش یک مسئله تلقی میشه و با راه حل مقابله میشه. اجتماعهای دیگه هم وضعیتی تقریباْ مشابه دارن؛ البته برعکس. مسئلههایی که من احساس میکم اونجا وجود نداره. اونا مسائل خاص خودشون رو دارن که من نه میفهممشون و نه تجربهشون کردم. هیچ مسئلهای برای من نیست! هیچ جایی هم برای زندگی کردن من نیست!
فکر کنم پنجشنبه بود که خبر تعویض وزرای اقتصاد و کشور را در روزنامهها خواندیم. همهٔ ما میدانیم که تعویض بیرویهٔ مدیر یک سازمان چه هزینههایی برای آن سازمان دارد، در حالی که دولت نهم همیشه ادعا میکند هزینههای دولت را کم کرده است. آقای احمدینژاد اگر به یکی از قولهای انتخاباتیاش عمل کرده باشد، همان کابینهی هفتاد میلیونی است! تصمیم گرفتم برای دورهٔ بعد به احمدینژاد رأی بدم، شاید اواخر سال هشتم تونستم وزیر شم! فکر کنم وزیر «ارتباطات و فناوری اطلاعات» یا «علوم» با روحیات من سازگار است!
مهمترین مطلبی که تو سفر بهش دقت میکردم این بود که آدمای مختلف چه جورهای مختلفی فکر میکنند. یه جاهایی با آدمایی مواجه میشی که ارزشهاشون و اون چیزهایی که بهش اهمیت میدن زمین تا آسمون با ما فرق میکنه.
فهمیدم که طبیعت چقدر مهمه
فهمیدم که یه جاهایی رو اگه الان نبینی ممکنه بعداً نتونی ببینی
فهمیدم که خیلی کارها هست که اگه انجامشون ندی از آدم بودنت چیزی کم نمیشه
فهمیدم که میراث فرهنگی خیلی بد مدیریت میشه
کمی هم بیشتر از خودم خوشم اومد!
سلام! خودم میدونم امروز دومه فروردینه. عید رو روز اول فروردین تبریک میگن. هر چی با خودم کلنجار رفتم که یه چیز خوب اینجا بنویسم چیزی به ذهنم نرسید. اصلاً حال نوشتم نداشتم. ولی برای ثبت احوال این کار خوبه! آقا (خانوم) عیدتون مبارک! امیدوارم سال خوبی داشته باشین و همیشه شاد باشین و از این دست حرفهای کلیشهای! ... ولی نه، خدایی عیدتون مبارک! ما رو هم دعا کنید
امسال با همهی سالها فرق داشت. همیشه قبل از این که اسفند تموم شه، ابرا عقدهی همهی اون روزهایی که توی زمستون باید میباریدن و نباریدن خالی میکردن. بهجز امسال! همیشه اسفند آدمو دق میداد تا تموم شه. این هفتهی آخر سال همیشه کند میگذشت. بهجز امسال که نفهمیدم کِی تموم شد! دوست عزیزم عماد چند سال پیش ایدهی قشنگی داد و چهارشنبه سوریهای پرهیاهوی شهر رو که همیشه دلهرهآور و اعصاب خرد کن بود به یه آرامش به یاد ماندنی تبدیل کرد. کمک کرد تا تو اون روز کمی به خودمون، به گذشتهمون و به چیزهایی که براشون زندگی میکنیم فکر کنیم. به جز امسال! امشب من استرس داشتم (که احتمالاً دلیلش خودم بودم) و هیاهوی شهر رو بیرون شهر هم احساس کردم. ... حس عجیبیه! این شبهای طولانی! این راههای شلوغ! این آدمهای جور و واجور! این منِ عجیب و غریب! مخصوصاً امشب. حس عجیبی داره. دلم میخواست تو یه اتوبوس شرکت واحد مینشستم و از پنجره بیرونو تماشا میکردم. واین اتوبوس هیچ وقت به مقصد نمیرسید! هیچ وقت! همین طور تو شهرها، دور میدونا، تو جادهها رو گز میکرد. از کنار آدمها میگذشت. آدمایی که دنبال یه لقمه نون، دنبال یه عشق پاک، دنبال جایی برای آرامش و دنبال راهی برای فراموش کردن این ور و اون ور میرن. و من فقط تماشا میکردم و اتوبوس هیچ و قت به مقصد نمیرسید! هیچ وقت! دلم میخواست پر شدن و خالی شدن صندلیهای اتوبوس رو میدیدم. و خودمو که هیچ وقت از اتوبوس پیاده نمیشم! هیچ وقت! دلم میخواست فقط تماشا میکردم. و هیچ کار دیگهای نمیکردم! هیچ کار! دلم میخواست تو یه کلبه تو کوهستان زندگی میکردم. تو کوهستان اونقدر برف اومده بود که نه کسی میتونست به کلبهی من بیاد و نه من میتونستم از اونجا برم! هر روز کمی از ماهی خشک کرده میخوردم و تمام روز رو پای شومینه روی صندلی گهوارهای مینشستم و حرکت شعلههای آتش رو دنبال میکردم! بوی مرگ میده، نه؟! دلم میخواست تلخی تنهایی رو بیواسطه میچشیدم! فقط با خودم دورمو شلوغ میکردم! تا این لامصبِ بی صاحابِ دهن سرویس رو یهکم میشناختم. ... بگذریم! احساس میکنم امسال کمی زودتر بهار شد. شاید برای این که سال سختِ من زودتر تموم شه! منظورم از سخت بد نیست. اتفاقای مهمی امسال افتاد. که همهشون خوب نبودن، ولی گذشت زمان نشون میده که غیر قابل جبران نیستند. اواسط آذر امسال احساس کردم دارم وارد یه فصل دیگهای از زندگیم میشم. احساس میکنم مسئولیتم بیشتر میشه. کمی میترسم و کمی خوشحالم! امیدوارم وقتی دوباره اینجا رو میخونم یادم بیاد منظورم از این جملات چی بوده! هنوز سال نو شروع نشده. بنابراین دلم نمیخواد اینجا سال نو رو تبریک بگم. شاید سال دیگه این کار رو بکنم! ولی اینو میتونم بگم: سال خوبی داشته باشید!
امروز تو چند تا روزنامه خبر لغو شدن چند تا نشریه رو دیدم: دنيای تصوير،بازنگری، صبح زندگی، تلاش، به سوی افتخار، ندای ایران، هفت، شوکا و هاوار. ترانه علیدوستی متن کوتاه قشنگی تو روزنامهی کارگزاران در این مورد نوشته. البته کسای دیگهای هم هستند. خود خبر رو هم میتونید اینجا و اینجا ببینید. چند روز پیش میخواستم اینجا متن کوتاهی در این مورد بنویسم که برای مبارزه (که از دید من بیشتر به توسعه شبیه است تا مبارزه) کارهایی مهمتر از رأی دادن هست که باید انجام بشه. چون فکر میکنم مهمترین چیزی که مردم بهش احتیاج دارن نه فعالیت سیاسی، بلکه پرورش شعور، خرد، دانش و فرهنگ عامه است. این کار از طریق دانشگاهها، رسانهها و مطبوعات ممکنه. گویا کسایی که قدرت را در دست دارند هم مثل من فکر میکنند!
دیروز آقای حداد عادل توی از مردم به خاطر تورم و مسکن عذرخواهی کرد. از وقتی خاتمی قبل از رفتنش از مردم عذرخواهی کرده، مُد شده همهی سیاستمدارا از مردم تو پایان دورهی کارشون عذرخواهی میکنند. یکی نیست بگه خاتمی اگه عذرخواهی کرد نه تنها دوباره کاندید ریاست جهموری نشد، بلکه الان دیگه هیچ پست دولتی هم نداره. اگر عذرخواهی میکنی یعنی نتونستی کاری برای مردم انجام بدی، پس به چه حقی، با چه پشتوانهای و با چه هدفی دوباره کاندید مجلس میشی؟ ... بگذریم... مشغلهام کمی زیاد شده! به هدف ثبت وقایع هم که شده باید بگم پریشب تئاتر ملاقات بانوی سالخورده رو دیدم. پیشنهاد میکنم شما هم ببینید. اگه تونستم افکارم رو در موردش نظم بدم حتماً یه روز اینجا در موردش یه چیزی مینویسم.
" تو به من خندیدی و نمی دانستی من به چه دلهره از باغچهی همسایه سیب را دزدیدم باغبان از پی من تند دوید سیب را دست تو دید غضب آلوده به من کرد نگاه سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک و تو رفتی هنوز سالهاست که در گوش من آرام آرام خش خش گام تو تکرار کنان می دهد آزارم و من اندیشه کنان غرق این پندارم که چرا خانه کوچک ما سیب نداشت " امشب حنیف قبل از رفتنش این شعر رو برام خوند، و چه حجم عظیمی از خاطرهها برامون زنده شد! لحظاتی رو تجربه کردیم، که خیلیها حتی افسوس تجربه کردنش رو هم نمیخورند!
چند روز پیش خبر جالبی از تلویزیون شنیدم که نمیدونستم باید بخندم یا گریه کنم. این خبر در مورد تغییر تعرفهی پیام کوتاه بود که میتونید از اینجا بخونیدش. چند نکته در این مورد به ذهنم میرسه: با همهی این حرفها اگه یه کم دقت کنین میبینین این حرفهایی که من زدم همهاش از روی سادهلوحیه! هر sms فارسی 60 کاراکتره و هر sms انگلیسی 160 کاراکتر. حالا به محاسبات زیر توجه کنید: هزینهی یک sms فارسی 144 کاراکتری (طبق تعرفهی جدید بر حسب ریال): 3 * 89 = 267 هزینهی یک sms انگلیسی 144 کاراکتری (طبق تعرفهی جدید بر حسب ریال): 1 * 222 = 222 هزینهی یک sms فینگیلیش 144 کاراکتری (طبق تعرفهی حاضر (قدیم) بر حسب ریال): 1 * 147 = 147 هینطور که میبینیند این تغییر تعرفه اصلاً هم به خاطر کم درایتی مدیرا نیست، بلکه برعکس! جداً آدمهای باهوشی توی این مملکت مدیریت میکنن، ولی هوششون رو برای چی صرف میکنن؟
هر روز صبح، روزم را با تلاش برای فراموش کردن عقدههایی شروع میکنم که از اسارت وجودم نشأت گرفتهاند. اسیر زمان، اسیر مکان، اسیر شکم، اسیر پول، اسیر دیکتاتوری، اسیر آینده، اسیر گذشته و اسیر خودم. عجب حلقهای است این حلقهی اسارت: خودم و رفتارم در اسارت افکارم و افکارم در اسارت خودم و رفتارم. اما گاهی – شاید در حمام یا در خیابانهای خیلی خلوت (خیلی شلوغ) – افکار اسیرم را از سلولهایشان بیرون میکشم. شاید برای این که هوایی بخورند تا طغیان نکنند و حیثیت زندانبانشان را بر باد ندهند. شاید برای این که عرق تنشان را در اردوگاههای کار اجباری در بیاورم تا ورزیده و خسته شوند؛ که چه، نمیدانم. شاید هم قرار است سلولهایشان نظافت شود. اما این افکار خود میدانند که به حبث ابد محکومند. چشمانم را میبندم. یادم میآید آخرین مشق خوشنویسیام تنها مشقی بود که از نگاشتنش لذت بردم. چشمانم را میگشایم. انبوهِ سازها را اطرافم مییابم که گرد و خاک کمرنگشان کرده است. خلسههایی را یادم میآید که با یکیشان تجربه کردم و عرقهایی را به یاد میآورم که با یکی دیگرشان ریختم. عقب میایستم. گذشتهام را میبینم که اسیرش شدهام. پدر و مادر، مدرسه، تابستان و فعالیتهای فوق برنامهاش، دانشگاه و تجربههای پراکنده. عقبتر میایستم. آیندهام را میبینم که مدام رنگین و ننگین میشود. دانشگاه، ازدواج، کار، سفر، پول، کتاب. به خودم مینگرم. عشقهایی را به یاد میآورم که مرا در مثلث عقل و دل و ترس به این سو و آن سو میکشاندند. کتابهایی را به یاد میآورم که تا آخر خواندم. و آنهایی را که نیمه کاره رها کردم. زمزمهی اصوات تکراری و ناتکراری. گلهای قالی را میبینم که به آنها خیره شدهام. ابزارهایی را میبینم که با کمکشان مغزم را از کار میاندازم. و تنهایی و دیوانگیام را. و اکنون پسرم! به دنیا آمدنت امیدی است برای من. امیدی برای جبران! جبران کردهها و ناکردهها. امیدی است تا آنچه من نبودم تو باشی. امیدی است برای نجات دنیا توسط من (تو). پس، از امروز همهی زندگیام برای تو است. صبحها باید خیلی زود از خواب برخیزی. کتابهای زیادی باید بخوانی. کلاسهای زیادی باید بروی. سفرهای زیادی قرار است بروی و تجربیات زیادی قرار است کسب کنی. مدلهای زیادی قرار است بگیری. مصاحبههای زیادی در پیش داری. نظریات زیادی باید بدهی و حقایق بسیاری منتظر تو هستند تا کشفشان کنی. باید برایت به دنبال دوستدختری بگردم که لیاقت کسی چون تو (من) را داشته باشد. باید قبل از مرگم ایدههایم را برایت بازگو کنم تا در آینده به روش من زندگی کنی... کمی که بیشتر فکر میکنم میبینم این زندگی خودم است. زندگی خودم که نه زندگی خودم، بلکه ارثیهی پدریام است؛ که میخواهم آن را برای پسرم به ارث بگذارم. اما چطور میتوانم بار سنگینی که خود به دوش کشیدم به گردن او بیاندازم. باری که تنها حاصلش برایم یک روح خمود و چروکیده بود. چرا پسر من باید همهی آنچه که نوادگانش میخواستند باشد، شود. چرا پسر من! ... به پسرم فقط دو چیز میآموزم: خودش را و وسعت آزادی را! برای فرنام و پسر سیزده روزهاش ایلیا
شورای نگهبان دیروز اعلام کرد صلاحیت 300 نفر از کاندیداهایی که رد صلاحیت شده بودند را تأیید کرده است! نمیدونم کدوم قانون داره به این مملکت حکمرانی میکنه که هر از چند گاهی معیارهاش تغییر میکنه. یه روز صلاحیت آدمها رو تأیید میکنه و روز دیگه رد. اصلاً بهتره بگم قانونی وجود نداره. توی یه مملکت درست و حسابی قانونه که ارزش گزارهها رو تعیین میکنه. جایی که با شهروندی رفتاری میشه که ممکنه اون رو ناراحت یا مدعی کنه فقط قانون میتونه حق رو تعیین کنه. اون چیزی که من به عنوان قانون قبول دارم حداقل دو خصوصیت زیر رو باید داشته باشه: بنابراین هر کاندیدایی منطقاً باید بتونه قبل از این که کاندید بشه تأیید صلاحیت یا رد صلاحیت خودشو پیشبینی کنه. و حتی اگه اونقدر IQ نداشته باشه که این کار رو بکنه باید بتونه دلیل رد صلاحیت شدن خودشو بفهمه. تأیید صلاحیت 300 نفر از کاندیداهای رد شده، نه تنها خبر خوشی برای طرفداران آزادی نیست بلکه رفتار سلیقهای و غیر قانونی در امور قضایی را آشکارتر میکند و صلاحیت تأیید کنندگانِ صلاحیت کاندیداها را زیر سؤال میبرد.
فکر میکنم امشب Valentine بود. به خاطر این که خیابونا خیلی شلوغ بودن. چند نفری هم بهم تبریک گفتن. Valentine شب مهمیه. گرچه کمی جلف شده. مردم فکر میکنن مثل یه رسمِ که باید ادا بشه. وگرنه شگون نداره. البته معلومه که شگون نداره چون بلافاصله مادمازل دوست دختر یا موسیو دوست پسر از این که براش هدیه Valentine نخریدی ناراحت میشن و دیگه خر بیار و باقالی بار کن. بعضیها هم فکر میکنن به خاطر این که یه نفر رو دوست دارن باید جایزه بگیرن. بگذریم... نمیخوام ادای روشنفکرهای عقدهای رو در بیارم و بگم این مسخره بازیها چیه. اتفاقاً میخوام در ستایش Valentine حرف بزنم، البته از نگاه خودم: مردم دنیا تصمیم گرفتن سالی یه بار تو یه شب سرد – البته اینجای کرهی زمین Valentine تو یه شب سرد اتفاق میافته. ولی فکر میکنم از نظر تاریخی این شب واقعاً یه شب سرده – همهی حسابگریها و خودخواهیهاشونو کنار بذارن و به خودشون جرأت بدن یه حرفهایی رو بزنن: خیلی دوست دارم ولی هیچ وقت نتونستم بهت بگم. همیشه فکر میکنم اگه تو نباشی چطوری به زندگی ادامه بدم. تو دلیل زندگی من هستی. به خاطر تو زندهام... اما چیزی که مهمه اینه که: اول، عشق است انسانی که جرأت کنه عاشق بشه. دوم، عشق است انسانی که جرأت کنه عشقش رو سالی یک بار ابراز کنه. سوم، عشق است انسانی که جرأت کنه عشقش رو همیشه ابراز کنه. چهارم، عشق است انسانی که جرأت کنه حرفش را بزنه. پنجم، عشق است انسانی که جرأت کنه به حرفش عمل کنه. ششم، عشق است انسانی که جرأت کنه حرفش آزادی باشه. هفتم (فعلاً آخر)، عشق است انسانی که جرأت کنه عشقش و حرفش و عملش آزادی باشه. ... اصلاً میخواستم امشب یه حرف دیگه بزنم! اتفاقاً امشب جرأت کردم بگمشون. چند روز پیش تو تاکسی یه دختر و یه پسر کُرد کنارم نشسته بودن. فکر کنم نامزد بودن. یا شایدم عقد کرده بودن. داشتن کردی با هم حرف میزدن. نمیدونم دختره چی گفت که پسره بدون این که حرفی بزنه دختره رو بوسید. البته من فقط صدای بوسه رو شنیدم. ولی اون صدا خیلی حرفها داشت: "اگه من اینجا تو رو ببوسم مردم هزارتا حرف پشت سرمون میزنن. شایدم به جرم بوسیدن دستگیرمون کنن. به جرم عاشق بودن! اما بذار هرچی میخواد بشه. دوست دارم...". احساس کردم دوتا جوون کرد رو دوست دارم. آدمایی که تو اوج شلوغی شهر تونستن با هم تنها باشن. یاد شما دو نفر افتادم. احساس کردم خیلی وقته که بهتون وابسته شدم. عشق در یک لحظه همهی اون چیزی که فکر میکنم انسان دنبالش میگرده، به آدم میده. (باز یاد یه حرف دیگه از جورج افتادم.) جمعه 26 بهمن 1386 ساعت 1:47 ...برای فاطمه و حسین...
این متن بخشی از کتاب 1984 نوشتهی جورج اورول است: "... فی المثل باور داشت که هواپیما را "حزب" اختراع کرده. در مدرسه آموخته بود. (وینستون به یاد آورد که در اواخر دههی پنجاه، در دوران دانشآموزیاش، "حزب" ادعا میکرد که هلیکوپتر اختراع کرده، ده دوازده سالی بعد، در دوران تحصیل جولیا ادعای اختراع هواپیما را میکرد و یک نسل که میگذشت، لابد ادعای اختراع موتور بخار را هم میکرد.)..." این متن هم بخشی از درس "پرواز" در کتاب فارسی سوم دبستان است: "...میدانید نخستین بار چه کسانی در آسمان پرواز کردند؟ حدود هزار و صد سال پیش "عباس بن فرناس" یکی از دانشمندان مسلمان، بالهایی برای پرواز ساخت. او با آن بالها به پرواز درآمد و پس از مدتی به زمین نشست. حدود صد سال پیش نیز جوانی آلمانی به نام "اتو" با تقلید از پرندگان بالهایی ساخت و در آسمان پرواز کرد. نخستین هواپیما را هم دو برادر به نام ویلبر رایت و ارویل ساختند و با آن پرواز کردند...." چه شباهتی!
خانه دوست کجاست؟ در فلق بود که پرسید سوار آسمان مکثی کرد رهگذر شاخه نوری که به لب داشت به تاریکی شنها بخشید و به انگشت نشان داد سپیداری و گفت: "نرسیده به درخت کوچه باغی است که از باغ خدا سبز تر است و در آن عشق به اندازه پرهای صداقت آبی است می روی تا ته آن کوچه که از پشت بلوغ، سر به در می آرد پس به سمت گل تنهایی می پیچی دو قدم مانده به گل پای فواره جاوید اساطیر زمان می مانی و تو را ترسی شفاف فرا می گیرد در صمیمیت سیال فضا، خش خشی می شنوی کودکی می بینی رفته از کاج بلندی بالا، جوجه بردارد از لانه نور و از او می پرسی خانه دوست کجاست؟